Coraz więcej osób pisze, znacznie mniej czyta. Wiele tekstów po prostu skanuje się wzrokiem. Czy to sprawa pośpiechu, a może niektóre treści można tylko „oglądać”?

Ludzie komentują w sieci wydarzenia na forach, pod artykułami, redagują notki na blogach, czasem nawet zdobędą się na prawdziwy „List do redakcji”. Trudno tu chyba mówić o jednej przyczynie tak wielu form internetowej aktywności. Może już samo określenie „sieć” zakłada liczne powiązania, jakąś namiastkę dialogu. Każdy piszący ma czytającego, a w każdym razie pewnie zwykle sobie tego życzy. Chce, by sieć wiązała się z obecnością jakiegoś „ja” i „ty”... nawet jeśli ten drugi ma jedynie pseudonim (nick).

Internetowe pisanie stało się czymś tak powszechnym, że komentowane jest przez naukowców i specjalistów różnych dziedzin. Jeśli bowiem ludzie zaczynają tworzyć razem określoną rzeczywistość, w pewnym momencie będą też pytania (warto, by odpowiednio wcześnie) o źródła, intencje oraz skutki podejmowanych działań.

W jednym z tygodników trafiłam na wywiad z pisarzem i publicystą Radiowej Trójki, Jerzym Sosnowskim. Tekst zatytułowany „Szybkie słowa” dotyczy właśnie pisania w internecie. Cechą charakterystyczną jest tu wielość. Ludzie skanując wzrokiem poszczególne wpisy, odsyłani są do następnych, otwierają kolejne zakładki w rubryce „Zobacz podobne”... To sposób na szybką informację, niestety zwykle też powierzchowną wiedzę. Sosnowski pyta, czy człowiek, który coraz bardziej przyzwyczaja się do łatwego przyswajania treści, znajdzie też motywację do... czytania.

Czy dziś rzeczywiście ludzie wolą pisać niż czytać? A jeśli już zabierają się za jakiś tekst, czy chcą zatrzymać się na dłużej? Co decyduje o popularności „szybkich słów”?