Dwa, może trzy krótkie zdania, na końcu ucałowanie lub po prostu serdeczne pozdrowienia. Niewiele. Jednak ciągle wysyłamy do siebie pocztówki z podróży.

Jakieś zdjęcie, czasem grafika i trochę wolnej przestrzeni na kartoniku dla nadawcy. Treść zależy od tego, kto naszą pocztówkę ma otrzymać, z pewnością też od charakteru samego wyjazdu. Skąd pomysł na taką właśnie formę dzielenia się przeżyciami? Chcesz podkreślić, że pamiętasz i chcesz, by także ktoś drugi chociaż w wyobraźni mógł przez kilka chwil być w tym samym miejscu? A może kreśli się kilka zdań z przyzwyczajenia, bez dłuższego namysłu... bo po co zastanawiać się nad pozdrowieniami?

W podróżowaniu nie chodzi wyłącznie o zmianę miejsca pobytu. Ludzie poznają coś nowego, ale czasem wracają do czegoś, co już kiedyś poznali. Mówi się przecież o podróżach sentymentalnych - ktoś np. odwiedza po latach miasto, w którym się urodził. Podróż tego typu nie jest więc czymś od początku do końca nowym (odkrywczym), ale czasem trzeba WRÓCIĆ, by coś zrozumieć, może domknąć jakąś historię w życiu... Mieliście Państwo takie doświadczenia?

Nowości, zmiany mają w sobie zawsze jakiś kuszący powab. Są osoby, które zawsze będą wysyłać swoje "kartki z podróży" (będą doświadczać czegoś nowego, potem żałować lub cieszyć się nowościami). Zasadnicza różnica między nami polega na tym, że w jednych wygrywa pragnienia zmian, a w innych - pragnienie otaczania się bezpiecznie znanymi ludźmi oraz przedmiotami.

Leszek Kołakowski pisał, że podróżowanie wiąże się z pewnym sposobem myślenia: świat, w którym żyjemy jest czegoś wart. Gdybyśmy wierzyli, że jest inaczej, nie zdarza się nic nowego, nasze historie to tylko monotonne powtarzanie tych samych czynności, pewnie wtedy "nie doświadczylibyśmy żadnej potrzeby nowości, ciekawości i ochoty na podróżowania" (por. L. Kołakowski, O podróżach...).