Co dziś chętniej czytamy? Historie o bohaterach, twórczych szaleńcach, a może całkiem zwyczajne, w których – jak w życiu – trochę iskier, trochę szarości...

O czym dziś pisać, co zatrzyma czytelnika przy tekście dłużej niż 30 sekund? Gazety są zwykle przeglądane szybko, a wszystko zaczyna się od spojrzenia na okładkę. Wiadomości w sieci – podobnie. Przegląd tytułów, zerknięcie na kilka pierwszych zdań informacji i wszystko wiadomo. Czy dziś nie ma czasu na czytanie ludzkich historii?


Czytanie to nie przegląd informacji. Kiedy wyruszam na spotkanie z życiem człowieka, z wybranym epizodem, liczę się z tym, że poświęcę tej historii swój czas. Zwykle czyta się tekst osoby, której nie znam i o osobie, która jest mi obca. Może wtedy łatwiej, mimo wszystko mniej emocji.

Czytelnik jest w bezpiecznej odległości od wydarzeń. Jako widz ocenia, porównuje, odnosi się do zasłyszanych wcześniej (podobnych) zdarzeń. Taka historia może być nawet niedomknięta, wtedy widz-czytelnik czuje się naprawdę ZAPROSZONY do uczestnictwa - by np. dopowiedzieć swoją opinię.

Jakie powinny być te ludzkie historie, by inni chcieli ich słuchać, czytać, rozmawiać o nich? Zdaje się, że można je podzielić na dwie duże grupy. Pierwsza to opowieści o wyjątkowych ludziach. Druga grupa – opowieści o wyjątkowych okolicznościach. W obu przypadkach ukazywanemu wydarzeniu towarzyszy jakiś kontrast. Ktoś postąpił inaczej niż wszyscy inni. To nas zaskoczyło, wyróżnia się, odbiega jakoś od przyzwyczajeń, norm, schematów (oczywiście mogą to być działania bardzo różne: ktoś pozbawia życia lub je ratuje).

Jak w każdym niedopasowaniu, twórczych dziwactwach i swoistości, tak też w historiach o wyjątkowych zdarzeniach i okolicznościach, znajdziemy odcienie dobra i zła. Czasem da się je wyłowić, czasem musi upłynąć wiele miesięcy, nim autor dostrzeże jakieś efekty. Ważne, by wiązały się z konkretnym dobrem osoby, a nie wyłącznie z korzyścią.
A Państwo... na jakie historie czekacie?